Krimpen aan den IJssel |Dankbaar dat dit mogelijk is gemaakt!
Wat begon met een idee, daarna een telefoontje en een heel fijn gesprek met de telefoniste.
Zou het kunnen, zou het een mogelijkheid zijn…zou het?
Maar het is wel uit de buurt hoor , dagje Texel!
Ow maar we gaan wel verder hoor!
Dus toen het hele verhaal uitgelegd. Dat mijn ouders al dik op leeftijd zijn met 96 en bijna 93 jaar!
Dat Pa& Ma al sinds 1963 op Texel komen, geen jaar overgeslagen, dat we daarna het eiland omarmd hebben als familie eiland,
met zussen van Ma met hun gezin en zus van Pa met gezin.
Ook de kinderen klein en achterkleinkinderen zijn verknocht aan Texel en gaan met regelmaat daar op vakantie.
22 mei waren ze 70 jaar getrouwd maar de trip naar Texel viel in het water, onderweg ontwikkelde Pa tekenen van Blaasontsteking, ik had medicijnen ( antibiotica) bij me maar op de veerboot kreeg ik een email dat Pa resistent was voor die medicatie, arts opgezocht maar helaas er was geen andere mogelijkheid dan aan infuus in ziekenhuis, dus na 3 uur texel zat ik met mijn vader op de boot terug naar Capelle aan den IJssel, IJsselland ziekenhuis, wat een domper voor hem geen Texel!
Daarna ging hij steeds verder achteruit en kon zeker niet meer met ons in de auto mee om naar Texel te gaan, en dat was het moment dat de Ambulance Wens in mijn gedachten kwam, nog 1 keer….
23 september was het zover, om 8uur waren Jan & Erica al bij Crimpenersteijn om Pa op te halen.
Kleinzoon en kleindochter reden met Opa mee in de ambulance, Pa was goed, maakte alles goed mee! Vroeg onderweg wel zijn we er al? Maar de rit verliep prima, op de boot achterkleinkinderen even spieken bij Opa in de ambulance, want ook die waren mee!
Ook de Wens fotograaf Irene voegde zich bij het gezelschap, ook zoiets moois! Dat dat mogelijk is is fantastisch!
Aangezien Ma van niets wist moesten we een soort list bedenken, er kwam een journalist van de Texel Courant! Die wel wilde weten hoe het is om al zolang op Texel te komen!
Uiteraard het verhaal verteld, en terwijl we gezellig zaten te kletsen kwam de ambulance aanrijden, Ma niets gezien nog, Mam doe je vest aan we gaan naar buiten!
Het eerste wat ze zei….ik ga niet in een ambulance hoor!!
Chauffeur Jan kwam om de hoek, maar dit is een leuke ambulance hoor! De schuifdeur ging open en daar kwam kleinzoon uit, Oma zei….rotjong!
Wel met veel liefde. Daarna ook kleindochter…wat de verwarring nog groter maakte, hoe dan!
Daarna klapstuk,Pa kwam uit de ambulance! Wat een geluk wat een emotie….wat was dat mooi!
Ook achterkleinkinderen kwamen erbij en feest was compleet.
Na heerlijk bakkie koffie en uiteraard Texelse koek bij het vakantiehuisje genuttigd te hebben, zijn met de stoet.
Naar de vuurtoren , waar er heerlijk een zeewindje door Pa zijn haren ging hij de zee zag en genoot!
Na klein uurtje inpakken en richting Oudeschild om op de dijk te genieten van de wadden zee en de scheepjes, plekken waar Pa zo vaak kwam!
Rond 14,30uur richting strand , waar we bij Paal9 de regen trotseerde om vervolgens heerlijk te eten!
Met 13 personen heerlijk even genieten! Uiteraard ook voor Jan, Erika en Irene de fotograaf werd gezorgd!
Het afscheid viel zwaar maar ook goed! Het cirkeltje was rond!
Om 16.00uur weer op de boot terug nu met klein en achterkleindochter mee in de ambulance!
Onderweg mee gezongen met oude Nederlandse liedjes!
Moe maar zeer voldaan was Pa om 19.00uur weer terug in Crimpenersteijn.
Waar hij de andere dag zijn verhalen heeft verteld.
Dankbaar dat dit mogelijk is gemaakt!
Herinneringen voor ons leven!
Liefs Jannie , Bart, Leen, Wilma ,Tom, Cherelle , Quin, Dean Bianca en Naomi
