ZEVENHUIZEN |
“Wacht niet op een goede dag, zorg dat er een komt”
Wat een waarheid!
De tekst staat op een bedankkaartje in de vorm van een wolk ontvangen van onze vaargast Wim en echtgenote Lia, en typeert hoe zij met hun hun gezin in het leven staan.
We gaan er vandaag zeker ook een goede dag van maken samen met dochter Lisa en zoon Koen, beide met hun partner, en de vrijwilligers van Stichting Ambulance Wens; Ellie en Chelsea. Zij hebben Wim en Lia vanochtend opgehaald zodat Wim per brancard vervoerd kan worden. Wim heeft PSMA een vorm van ALS, zijn spierkracht is het laatste half jaar snel achteruitgegaan en daarmee zijn mobiliteit.
Na een groepsfoto moment naast het schip, terwijl de zon schijnt, wordt het energieke gezelschap aan boord eerst voorzien van koffie en thee, en Lia tovert appeltaart met slagroom op tafel voor iedereen. Wat een heerlijke traktatie!
Terwijl de taart genuttigd wordt, neemt Frouk, onze schipper voor vandaag, het woord. Ons gezelschap krijgt te horen over het ontstaan van Stichting Vaarwens, details over het schip, wat huishoudelijk mededelingen en onze bestemming: gezien het wat onstuimige weer is onze bestemming vandaag al vastgesteld en staat een bezoek aan de Zaanse Schans op het programma.
Onze gasten hebben ook vragen voor Frouk en of ze beroepsschipper is geweest en wederzijds zijn wij ook nieuwsgierig naar Wims beroep. Als Wim vertelt over zijn baan bij een Amerikaans farmaceutisch bedrijf en hij benoemt hoe dankbaar hij is dat het bedrijf hem alle mogelijkheid heeft gegeven om zijn werk te kunnen blijven doen vanuit huis, wordt hij emotioneel.
Hij legt uit dat hij vooral tranen laat vanwege alle mooie dingen die hij meemaakt, alle steun die Lia en hij al hebben mogen ontvangen tijdens zijn ziekte. Een lach en een traan horen erbij op de Vaarwens. En als er vandaag tranen vloeien omdat het een mooie dag wordt of omdat het even moeilijk is, dan zijn ze in beide gevallen welkom.
We zijn klaar om Amsterdam te verlaten, dat lijkt Wim een goed idee, hij heeft meer een connectie met Rotterdam. Boots Wendy gooit de trossen los en al snel draaien we het IJ op en varen via het Noordzeekanaal richting Zaandam
Onder een dreigende wolkenlucht waar af en toe een blauwe lucht en wat zon doorheen prikken, varen we de Wilhelminasluis in. Schipper Frouk verteld over de geschiedenis van de sluis en vervolgens over de ander bezienswaardigheden die we tegenkomen langs de Zaan, zoals de Verkade fabriek, en het Monet atelier.
We passeren soepel meerdere bruggen en komen aan bij de Zaanse Schans, waar we aan gaan leggen bij Houtzaagmolen het Jonge Schaap.
Er ligt een andere boot aangemeerd die eerst verplaats moet worden. De vrijwilligers van de molen zijn druk in de weer om dit voor elkaar te krijgen. Het wordt duidelijk dat de boot aan een slot ligt en de sleutel nog niet gevonden is. Eén van de vrijwilligers komt al aan lopen met een slijptol, geen sleutel, dan maar de ketting doorslijpen! Gelukkig komt de sleutel net op tijd boven water en kunnen we aanstalten maken om aan te meren.
Voordat een bezoek aan de molen wordt gebracht, is het eerst tijd voor lunch, broodjes worden uitgeserveerd op schalen en sapjes ingeschonken. Het is ineens stil aan boord, iedereen laat het zich goed smaken. De medewerkers van de Hema hebben deze deels gesponsorde lunch weer heerlijk voorbereid.
Een deel van ons gezelschap bezoekt de molen en voor de andere komt molenaar Abel aan boord met schaalmodellen om ook Wim uitleg te geven over hoe de houtzaagmolen werkt zonder dat hij het schip hoeft te verlaten.
Als we onze terugreis beginnen haalt Lisa een spel uit de tas en wordt er Pim Pam Pet gespeeld, deels bedoelt om Koens Duitse vriendin Inez meer Nederlands te laten spreken, er wordt hard nagedacht maar vooral veel gelachen.
Wim wordt wel steeds wat stiller, hij geniet intens maar deze dag is ook vermoeiend, met emotie, nieuwe indrukken, gezelligheid en reuring, maar ook met de inspanning die het kost om op de brancard te zitten en een ogenschijnlijk simpele activiteit zoals een sanitaire stop.
Terug op het IJ besluiten we nog even langs het Veronica schip te gaan, iets waar Lia erg van geniet, ze herinnert zich nog te protesteren voor het behoud van de radiozender. Dan is het echt tijd om terug te gaan naar de Amsterdam Marina waar we afscheid nemen van iedereen.
Wim, Lia en familie wat was het heerlijk jullie vandaag met z’n allen te zien genieten. Jullie hebben dit gepland want goede dagen maak je, die komen niet vanzelf. Erg fijn dat wij eraan konden bijdragen.
Auteur Vaarwens / Wendy
