De laatste wens van de terminaal zieke Loes (85): ‘Nog één keer een dier vasthouden, voor een warm contact zonder woorden’
In De Laatste Wens volgen we mensen voor wie tijd ineens iets anders betekent. Samen met Stichting Ambulance Wens kijken we mee met de momenten die er dan écht toe doen: een laatste bezoek, een ontmoeting, een herinnering die nog gemaakt mag worden.
In deze verhalen lees je niet alleen wat iemand nog wil meemaken, maar vooral wie achter die wens zit. Deze keer de wens van Loes den Broeder (85). ‘Ik wilde nog een keer dieren vasthouden.’
De wens van Loes
Loes is terminaal ziek en brengt haar dagen grotendeels in bed door. Juist daarom betekende deze ene dag alles voor haar. Loes had geen grote, ingewikkelde wens, geen lange lijst, ze hoefde niet op een verre reis.
Ze wist heel goed wat ze nog wilde: dieren voelen. Hun warmte en rust, het contact zonder woorden. “Ik houd van het bos en het strand, maar dat lukte door de kou niet meer”, vertelt de terminaal zieke Loes. “Wat altijd is gebleven, is mijn liefde voor dieren. Ik wilde ze nog één keer kunnen aaien, vasthouden, knuffelen.”
Haar hele leven omringde Loes zich met dieren. Thuis waren er kippen, cavia’s, poezen en zelfs wandelende takken. Varkens en uilen zijn favoriet. Loes verzamelde zelfs zo’n tachtig uilenbeeldjes. In de laatste weken van haar leven gaf ze iedereen die haar dierbaar was zelf een uilenbeeldje, als blijvende herinnering.
Wereld onder een witte deken
De wens werd aangevraagd door Trudy, verpleegkundige op de afdeling waar Loes verbleef. Zij zag van dichtbij hoe belangrijk dit moment voor haar was en twijfelde geen seconde. Op maandagochtend 5 januari keek Loes samen met haar man Cor, met wie ze al 66 jaar getrouwd is, uit het raam. Alles was wit. De wereld stil. Zacht. “Sneeuw stond niet op mijn wensenlijstje”, zegt ze met een glimlach. “Maar die kreeg ik er gratis bij.”
Juist die ochtend besloot Stichting Ambulance Wens de wens door te laten gaan. De afgelopen week viel er veel sneeuw, en bij dit soort omstandigheden wordt altijd zorgvuldig afgewogen wat veilig en verantwoord is. Maar sommige wensen kunnen niet wachten. De medische situatie van de 85-jarige liet geen uitstel toe. Chauffeur Jurre en verpleegkundige Trudy stapten in de speciaal gebouwde ambulance. Voor Trudy was deze wens extra bijzonder: zij had hem zelf aangevraagd en mocht nu ook mee. “Je gunt iemand dit zó”, vertelt ze. “En dan is het heel bijzonder dat je er ook bij mag zijn.”
Het echte genieten
Samen met haar man werd Loes opgehaald. Terwijl de ambulance richting Kinderboerderij De Binnenmaas reed, gleed het winterlandschap voorbij. “Alles leek vertraagd. Alsof de dag me tegemoet kwam in plaats van andersom.” Bij aankomst stond iedereen al klaar: familie, Cor en Loes hebben twee kinderen, zes kleinkinderen en drie achterkleinkinderen, medewerkers van de kinderboerderij en een fotograaf die via Stichting Ambulance Wens was geregeld. Loes’ brancard werd voorzichtig door de sneeuw richting de stal gereden. En daar begon het echte genieten.
Een groot varken liet zich rustig borstelen. Een Vlaamse reus zat op schoot, een cavia kroop tegen haar aan en een pony legde zijn hoofd zachtjes op haar benen. “Het was zo puur”, vertelt Loes. “Zo vredig. Ik voelde alleen maar rust.” De vrijwilligers bleven de hele dag dichtbij. Er was tijd. Aandacht. Humor. Niets hoefde snel. Niets voelde medisch. Het was gewoon … een fijne dag.
Later werd er samen gegeten, alles was geregeld. En alsof het moment nog niet licht genoeg was, kreeg Loes tijdens het eten een kip op schoot en een cavia in haar nek. “Ik heb zelden zo gelachen.” De fotograaf legde alles vast: kleine aanrakingen, grote glimlachen, familie bij elkaar in de sneeuw. De dag werd afgesloten met een groepsfoto. “Het voelt nog steeds onwerkelijk”, zegt Loes. “Maar vooral voel ik dankbaarheid.” Dank aan de vrijwilligers, aan Trudy en Jurre. En dank aan Stichting Ambulance Wens. “Voor een dag die ik voor altijd meeneem.”
* Stichting Ambulance Wens heeft ons laten weten dat Loes inmiddels is overleden. In besloten kring hebben familie en vrienden liefdevol afscheid van haar genomen.
Over Stichting Ambulance Wens
Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervulden zij inmiddels bijna 25.000 wensen door heel Nederland.
Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het dringend is, soms zelfs binnen een uur. Wil je meer weten of een wens aanmelden? Ga naar ambulancewens.nl