Van tevoren maakte ik me nogal zorgen of het allemaal wel goed zou gaan en of het niet veel te veel zou worden voor mama.
Toen we weg reden bij hospice het Veerhuis voelde het al beter, omdat de mensen van Ambulance Wens heel aardig waren en mama er veel zin in had.
Eenmaal aangekomen, was de theatermanager een beetje verbaasd, omdat we rolstoelplekken hadden en ze niet op een brancard hadden gerekend. De mensen van Ambulance Wens hadden gelukkig goed ingeschat dat het beter was voor mama om toch op de brancard te blijven en omdat de rolstoelplekken achter ons ook vrij waren paste het makkelijk. Ik kon naast mama zitten en de verpleegkundigen voor en achter ons.
Dat was ook heel prettig, omdat ze er dus de hele tijd bij bleven en mama goed in de gaten hielden.
De show zelf was fantastisch. Mooie dans, mooie muziek en heel veel afwisseling.
Omdat dit de laatste keer was dat we zoiets konden doen, is het heel beladen, maar beleef je alles ook veel intenser.
Het was ook zo leuk dat we alle dansers, die al een beetje kenden, nu in het echt konden zien.
Vlak voor de toegift wilde mama graag naar huis. Dankzij het feit dat de brancard mee naar binnen mocht, kon ze het heel goed volhouden, maar al met al was het genoeg.
Terug in het hospice was ze, tegen alle verwachtingen in, enthousiast en actief.
We zijn allebei zo blij dat we dit mochten meemaken en dankbaar dat iedereen zo zijn best heeft gedaan om dit mogelijk te maken.
Dank je dank je dank je
Anna Puntman