Beste mensen van de Stichting Ambulance Wens,
Ik wil jullie ontzettend bedanken voor de mooie dag die jullie papa en mij hebben gegeven. Hieronder plaats ik mijn verhaal wat jullie tussen al die andere prachtige verhalen kunnen plaatsen op jullie site.
Donderdag 15 april 2010, een zonnige dag. Papa zou deze ochtend te horen krijgen dat zijn laatste wens in vervulling zou gaan. Hij mocht per ambulance het nieuwe huis van zijn dochter en schoonzoon gaan bekijken in Tilburg. Hij had deze wens een tijdje terug uitgesproken maar nooit verwacht dat hij het echt zou gaan beleven.
Vanaf begin 2009 kregen we te horen dat papa wederom een vorm van kanker had. Door middel van een hormoonkuur zou papa net zo oud als ieder ander kunnen worden maar helaas sloeg deze niet op alle plekken in zijn lichaam aan en ging het bergafwaarts. Iedere belangrijke dag vocht hij, zo ook voor de bruiloft van zijn dochter op 1 oktober 2009. Toen kon hij nog lopen en volop genieten. Na de bruiloft ging het ineens heel slecht. Een bestraling zorgde ervoor dat er een zenuw in zijn nek bekneld raakte en dat hij vanaf dat moment verder moest leven in een aangepaste rolstoel. De functies in zijn armen en benen waren uitgeschakeld. Dit was voor papa, als gepassioneerde onderwijzer, een harde klap. Iedere dag werden we geconfronteerd met het feit dat het niet meer beter zou gaan. En toen kwam er een dag dat hij ook niet meer uit zijn bed kon. Gelukkig kon mama, met hulp van de thuiszorg, voor papa zorgen en kon hij zijn laatste levensfase thuis doorbrengen.
Ook vandaag was voor hem een dag om voor te vechten. Hij hoorde de verrassing ‘s ochtends. In eerste instantie maakte hij zich zorgen over wat zo’n dag wel niet zou kosten en hoe dat dat dan moest met zijn bed. Mama stelde hem gerust en gaf hem het vertrouwen zodat de angst vervangen kon worden voor blijdschap. Dat hij dit nog mee mocht gaan maken.
Rond het middaguur arriveerde papa per ambulance in onze straat. Wat was ik blij dat ik hem kon verwelkomen in ons nieuwe huisje. Nadat de tranen van blijdschap en verdriet waren weggeveegd werd papa per brancard over de drempel gereden. Ieder hoekje van het huis werd bekeken. Papa had de regie. Zelfs de inhoud van de Amerikaanse koelkast moest bekeken worden. Hij keek zijn ogen uit en in zijn ogen zag ik zijn trots. Na de koffie en de cake hebben we nog in de achtertuin gestaan. Zo kon hij de achterkant van het huis goed zien en kon hij horen hoe de haan van de buren hem ook welkom heette.
Het afscheid was moeilijk maar er zijn een paar mooie woorden gezegd. Papa hoopt dat mijn man en ik erg gelukkig gaan worden in het nieuwe huis. We dragen deze herinnering voor eeuwig in ons hart mee.
Eenmaal terug in Rosmalen viel papa moe maar voldaan in slaap. Tegen de mensen die hem na deze dag kwamen bezoeken zei hij dat hij een mooie dag had gehad.
Helaas bleek dat deze dag niet later had moeten zijn. Papa bleef veel slapen en werd op woensdag 21 april niet meer wakker. Hij overleed in rust en vrede, zoals hij zelf wilde.
Omdat we me het hele gezin zo hebben genoten van deze dag en gezien hebben hoe belangrijk het was voor papa besloten we om op zijn crematie mensen de gelegenheid te geven een donatie aan jullie stichting te doen. Er is een prachtig bedrag uit voortgekomen waarvan hopelijk nog veel meer mooie wensen in vervulling mogen gaan! BEDANKT!
Groetjes Maaike