Nu de rust weer een beetje is teruggekeerd in ons gezin zijn wij aan deze brief begonnen.
Onze levens hebben de laatste weken behoorlijk op z’n kop gestaan.
Mede namens mijn moeder Coby Hak-van Leeuwen willen wij,de 2 dochters, de Stichting
Ambulance wens ontzettend bedanken voor het gehonoreerde verzoek om op 15 juli jl. een
ambulance ter beschikking te stellen.
Uw stichting is op maandag 14 juli benaderd door Marijke Voskuilen,Marijke is verpleegster
op de hart afdeling van het IJsseland ziekenhuis in Capelle aan de IJssel.
Mede door het snelle handelen van uw kant heeft onze moeder de volgende dag de begrafenis
van haar man,onze vader,mee kunnen maken.
Onze vader overleed onverwacht in de vroege ochtend van woensdag 9 juli, nota bene
op de dag dat onze moeder 68 jaar was geworden.
‘s Nachts dronken onze ouders nog een borrel om 12 uur en proosten op de verjaardag
en de leuke dag die komen ging.
Wij hadden onze ouders namelijk uitgenodigd om gezamenlijk de verjaardag van mams te vieren.
Maar zover heeft het jammer genoeg niet mogen komen…
Wat een mooi scenario voor deze dag had moeten worden eindigde in een slechte film.
Al vroeg in de ochtend werden we opgeschrikt door een paniek telefoontje van onze moeder.
Het ging niet goed met paps en we hoorden de ambulance al op de achtergrond.
In allerijl werd onze vader naar het ziekenhuis gebracht,maar daar kon men niets meer voor hem doen.
Amper 8 uur na de nachtelijke verjaardagsborrel met onze moeder stierf onze vader aan een aneurysma.
Het is hem overkomen…
De schrik was groot en het nieuws was zo onwerkelijk.
De volgende ochtend werd onze moeder echter plotseling niet lekker en gingen we
met haar naar de huisarts.
Na het hartfilmpje te hebben gemaakt had de huisarts zijn twijfels en stuurde ons door
naar de eerste hulp in het IJsselland ziekenhuis.
Daar volgde een lange middag met veel onderzoeken en vragen.
Aan het einde van de middag werd onze moeder met een geconstateerd hartinfarct opgenomen.
Na onze moeder in het ziekenhuis te hebben achtergelaten reden we aangeslagen terug naar
het appartement van onze ouders.
Vanaf dat moment stonden we opeens alleen voor alle te nemen beslissingen en stort je
hele wereld in.
Hoe kon het opeens toch zo lopen?
De dagen die volgden waren spannend, zwaar en heel vermoeiend.
De kritieke fase van onze moeder ging voorbij.
Echter tot maandagmiddag leefden we in de onduidelijkheid of ze mee kon naar de begrafenis.
Het personeel van de hartafdeling was zeer begaan met onze bizarre situatie en iedereen werkte
hard aan de stabiliteit van onze moeder om haar dinsdag naar de begrafenis te kunnen laten gaan.
Na bezoek van de cardioloog die middag werd er dan eindelijk groen licht afgegeven.
Mijn moeder kreeg daarna al gauw iemand aan haar bed die kwam vertellen dat de ambulancerit
de volgende dag niet zou worden vergoed en voor eigen kosten zou zijn.
Verpleegster Marijke vond het een onacceptabele situatie en ze trad in contact met
jullie stichting.
Later op de avond, tijdens het bezoek aan onze moeder, hoorde we ontzettend op van
dit geweldige nieuws.
Wij huilden van blijdschap.
Blij omdat onze moeder de volgende dag mee naar de begrafenis kon met haar eigen ambulance.
Blij….om te weten dat er lieve mensen bestaan die met je lot begaan zijn en hun best doen om
dingen te regelen voor het moment dat je dat nodig hebt.
Ondanks de verdrietige periode waarin we hebben geleefd heeft dat ons zo ontzettend goed gedaan.
En met de ambulancerit waren we helemaal blij!
De volgende dag kon onze moeder dan ook toch met ons mee naar de begrafenis waar we een
mooie dienst voor onze vader hebben kunnen houden.
De aanwezigheid van mams was ineens bijzonder.
De twee broeders die onze moeder een paar uur begeleidde waren attent en zeer betrokken.
Fijn voor ons te constateren dat ze in goede handen was.
Na de begrafenis vertrok onze moeder weer naar het ziekenhuis waar we haar later weer troffen.
Ze was verdrietig, maar toch ook weer heel blij dat ze alles heeft kunnen meemaken.
Weliswaar met bed,broeders en zuurstof, maar haar aanwezigheid was gewoon het meest belangrijk die dag.
De week daarop is onze moeder gedotterd en op 23 juli is ze ontslagen uit het ziekenhuis.
Ze is nu aan de beterende hand en we proberen haar zo goed mogelijk tot steun te zijn.
We praten veel en we proberen de positieve lijn in het leven weer te volgen, ook al valt dat niet altijd mee.
Je staat niet altijd stil bij het woordje ‘samen’, maar het is een groot gemis als ‘samen’ uit je leven is.
Medewerkers van Stichting Ambulance Wens, heel hartelijk dank voor het geweldige gebaar voor ons.
Na het lezen van vele verhalen op jullie website verdienen jullie een dikke pluim.
Wat fantastisch werk verrichten jullie!
Geweldig om te weten dat jullie nog veel wensen waar kunnen maken van mensen die
zelf niet meer in staat zijn om dat te doen.
Om jullie te bedanken doen wij een donatie, als dank,om dit geweldige werk te steunen.
Met vriendelijke groet en dat jullie stichting voor altijd mag blijven bestaan,
Monique en Sandra Hak
________________________