Ik ben werkzaam in de thuiszorg, als zorgconsulent .Er werd mij gevraagd door een collega of ik voor haar wilde kijken of het mogelijk was om de toekomstige schoonmoeder van haar dochter (ook werkzaam bij ons) bij de huwelijksceremonie aanwezig te laten zijn.
De schoonmoeder, helaas ernstig ziek en bedlegerig .
Het zou gaan om vervoer en zorg .
Toen ik bij deze mevrouw op huisbezoek ging had ik al in mijn achterhoofd, zorg zal wel lukken maar vervoer?
Mevrouw bleek niet meer uit bed te komen en pijnlijke benen en rug te hebben . Jawel, ze praatte zelf nog moedig over een lig rolstoel taxi, ik dacht dat zal niet gaan, is niet comfortabel genoeg, gaat ze nooit volhouden!
Ze wilde zo graag dat moment meemaken.
Voor de familie allemaal heel spannend, de bruiloft was in verband met mevrouw haar situatie vervroegd, dus er moest nog veel geregeld en de vraag was of dit allemaal ging lukken.
Meteen dacht ik dat moet een ambulance worden. En dat was een lastige!!
Ziektekostenverzekeraars vergoeden in zo’n geval de rit niet en dit soort vervoer zelf betalen dat loopt in de papieren
Met de gedachte, een rol stoel lig taxi kan echt niet, die blijven ook niet staan wachten en waar moet mevrouw dan in tussentijd liggen? Moest ik toch wat anders zien te regelen.
Toch een beetje bezorgd ging ik de volgende dag eens her en der informeren, overal een nee, totdat ik iemand van het palliatieve zorgteam die ook bij mevrouw betrokken zijn aan de lijn kreeg.
Ik wilde hun inlichten waar we mee bezig waren en zij maakte mij attent op het bestaan van de Stichting Ambulance Wens.
Ik zou een folder toegestuurd krijgen, maar de nieuwsgierigheid won het en een zoektocht via Internet leverde al snel de website van deze stichting op.
Werd helemaal warm van de verhalen die er op stonden, zo herkenbaar als je al een tijdje in de gezondheidszorg werkt, je komt dan vaak van dat soort wensen tegen, maar om ze ook daadwerkelijk te realiseren, geweldig.
Gelijk de wens gemaild, zenuwachtig wachtend, bellen ze al, mailen ze al spannend!!
En ook denkend stel je voor dat ze niet kunnen wat dan!
Nu had ik net een nieuwe mobiel en schijnbaar hadden ze wel mijn voicemail ingesproken maar dat had ik niet door.
Na een paar dagen toch maar gebeld, vingers gekruist en bellen, natuurlijk gingen ze deze wens vervullen! (alsof dat bijna vanzelf sprekend was)
Heel de dag zwevend van blijdschap rondgelopen, en natuurlijk meteen de familie gebeld.
Zo geweldig om zo iets voor elkaar te krijgen wordt je zelf ook gelukkig van, natuurlijk was de familie hier heel gelukkig hiermee.
Ik kan me goed voorstellen waarom jullie deze stichting opgezet hebben, naast het feit dat er voor deze mensen niet veel andere mogelijkheden zijn, levert het diegene die het doen ook een goed gevoel op .
Nu snap ik ook waarom jullie zeggen natuurlijk doen we dat!
De familie kon die dag gezamenlijk de huwelijksceremonie bijwonen, voor mevrouw een van de mooiste dingen.
En dat is erg kostbaar zo’n moment in zo’n situatie met zijn allen te kunnen beleven, zoals alle wensen die jullie gerealiseerd hebben.
Mede namens de familie,
Met ontzettend veel dank en respect, Janina Langbroek.
__________________________