ROTTERDAM| In de nacht van de Watersnoodramp, 1 februari 1953, verging op de Noordzee de kustvaarder ms Westland [ms 1]. Aan boord was de 24-jarige Rotterdamse matroos Dirk Bax [ms 1]. Nu, 73 jaar later, kon zijn broer Henri Bax (80) dankzij Stichting Ambulance Wens de slopende familiegeschiedenis in vrede afsluiten op Terschelling.
Jarenlang leefde de Rotterdamse familie Bax in diepe onzekerheid.
In de ijskoude begindagen van de Koude Oorlog wist men niet beter dan dat het schip spoorloos was verdwenen.
Oude familiebrieven getuigen van de wanhopige zoektocht van Henri’s vader; er was destijds zelfs de angst dat ‘de Russen’ het schip hadden gekaapt.
Pas decennia later werd het wrak ten noorden van Terschelling geïdentificeerd als een officieel zeemansgraf [ms 1, ms 4].
Voor Henri Bax, die kampt met een zeer kwetsbare gezondheid en na beenamputaties volledig afhankelijk is van een tillift, leek een reis naar het Waddeneiland onmogelijk.
Toch was het zijn dochter Georgette die de regie nam. “Mijn vader is de laatst levende van het gezin en was destijds Dirks lievelingsbroertje,” vertelt zij.
“Vlak voor vertrek gaf Dirk hem een persoonlijke tekening met de woorden ‘Voor mijn lieve Henry’.
Die tekening, en de woorden van mijn vader daarover, zijn later mijn eigen anker en geloofsfundament geworden.
Ik moest deze reis voor hen maken.”
Dankzij de ‘kanjers’ van Stichting Ambulance Wens werd het onmogelijke mogelijk gemaakt.
Met een speciaal uitgeruste ambulance, een comfortabele ligbrancard en professionele medische begeleiding reisden Henri, zijn echtgenote Willy en dochter Georgette met de veerboot naar Terschelling.
De ontvangst op het eiland was overweldigend.
Bij aankomst bij het Wrakkenmuseum Terschelling kwam de eigenaar hen al direct tegemoet lopen met de woorden: “Welkom familie Bax”.
In het museum kreeg de familie de definitieve antwoorden waar zij al 73 jaar naar zochten.
Uit de duikhistorie bleek dat de luiken door de storm van het dek waren geslagen, waardoor het schip direct zonk.
Dirk en zijn maten bleven tot het laatste moment op hun post binnenboord; zij vonden daar hun definitieve, eervolle rustplaats.
Dansen aan de vloedlijn
Het meest indrukwekkende moment van de dag vond plaats aan de waterlijn van de Noordzee.
Terwijl Henri vanuit een speciale strandrolstoel toekeek en Georgette een groot hart tekende in het zand, voerde zij een bijzonder afscheidsritueel uit.
Met een rustige herfstbries in de rug danste zij met vlaggen aan de vloedlijn op het veelzeggende christelijke nummer ‘Come to Me’.
“Het ontroerde iedereen, ook de ambulancebroeders,” blikt Georgette dankbaar terug. “Het was een heilige en gedenkwaardige dag.
De cirkel van 1953 is nu definitief in alle rust en liefde gesloten.
Ik heb geleerd dat als je zelf een duidelijk plan voor ogen hebt, God zorgt voor de rest.
Onze dank aan de vrijwilligers van Stichting Ambulance Wens is onbeschrijfelijk groot.”