“Wat mooi, wat mooi dit” en “Dit pakken ze me nooit meer af!”.

De Wensdag van Papa

Onze ouders kwamen jarenlang vrijwel ieder jaar in Callantsoog. Fietsend, wandelend op het strand, maar vooral genietend hebben ze hier fijne en mooie herinneringen gemaakt. We waren dan ook niet verbaasd dat papa zijn grote wens was om nog een keer naar het strand van Callantsoog te gaan, toen zijn gezondheid door ziekte drastisch begon af te nemen. Hij had zelf echter niet meer gedacht dat dit mogelijk was. Dankzij Stichting Wensambulance is dit echter toch mogelijk geweest!

Nadat we contact hadden opgenomen met de Ambulancewens was alles binnen enkele dagen georganiseerd en geregeld.
Op 21 augustus stonden om 9.30 vrijwilligers Ed en Alexander van de Ambulancewens op de stoep.
Papa wist echter niet wat er ging gebeuren; hij dacht dat hij samen met onze moeder op pad zou gaan. In plaats daarvan stonden alle kinderen en kleinkinderen voor de deur om er een bijzondere dag van te gaan maken. Toen papa dan ook hoorde dat we met zijn allen met behulp van de Ambulancewens naar Callantsoog zouden gaan, waren er tranen van verdriet en ongeloof, maar vooral van blijdschap. Dit gevoel werd nog eens versterkt doordat we een bekend gezicht zagen; vrijwilliger Ed heeft onze vader namelijk vier jaar geleden al eerder ontmoet. Destijds was papa zodanig ziek dat hij de (dubbele) uitvaart van onze opa en oma (zijn schoonouders) niet zou kunnen bijwonen. Met behulp van het supersnelle schakelen en ad-hoc regelen van de Ambulancewens is dit toen toch gelukt. Dat we juist nu Ed weer troffen was heel bijzonder en emotioneel; dit keer niet voor een afscheid maar om samen met papa een mooie dag te beleven.

We vertrokken met de hele familie richting Callantsoog. De hele week had het behoorlijk geregend en was er guur weer voorspeld, maar net deze dag bleek het in Callantsoog prachtig weer te zijn.
In Callantsoog troffen we wensfotografe Esther, die de stichting had geregeld om van deze dag kostbare herinneringen vast te leggen. We verzamelden ons bij strandpaviljoen De Toko, waar we heel hartelijk werden ontvangen door eigenaresse Ellen. Onze ouders kwamen altijd graag bij De Toko en de eigenaresse kende hun dan ook nog van ‘vroeger’. Om de dag te beginnen zijn we begonnen met koffie met een heerlijk stuk gebak.

Onze ouders verbleven altijd in Hotel het Zwaantje in Callantsoog, waar ze ook warm contact hadden met de (oud-)eigenaren. Als verrassing was er dan ook geregeld dat ook zij nog langskwamen en ook deel van deze mooie dag konden zijn. Daarna zijn we met zijn allen het strand opgegaan. Onze vader kon met behulp van een vrijwilliger in een speciale strandrolstoel het strand op en heeft daar intens kunnen genieten van de zon, de wind, de golven en vooral van het samenzijn. Door de golven hebben sommigen de kleren niet drooggehouden, maar dit maakte de hele dag alleen maar mooier en leuker. We hebben daar dan ook allemaal enorm genoten. Ook maakte wensfotografe Esther tussentijds prachtige foto’s en kunnen we nu nog steeds terugkijken op deze prachtige momenten.

Bij terugkomst konden we genieten van een lekkere lunch en koos papa logischerwijs voor kibbeling. Want op het strand, moet je gewoon een visje hebben. Daarna zei papa: “Voor we weggaan wil ik graag bij IJsie Prima langs, want je bent niet in Callantsoog geweest als je niet een ijsje van IJsie Prima hebt gehad.” Wat hij echter niet wist, was dat we dit zelf ook al gepland en geregeld hadden.
De eigenaar (Kees) kende onze ouders, ze kwamen er vaak een ijsje halen. Vaak kregen wij als kinderen dan weer een jaloersmakende foto in de familiegroepsapp met een ijsje waar je U tegen zegt.
Hoewel wij zelf gepland hadden om deze ijsjes te regelen en Papa dit eigenlijk wilde trakteren, stond eigenaar Kees erop dat hij de ijsjes wilde trakteren; een ontzettend lief gebaar waar we heel dankbaar voor zijn! We hebben allemaal een heerlijk ijsje uitgezocht en hebben hier in het zonnetje van genoten. Kees kwam nog even met onze ouders praten en daarna was het tijd om de dag af te sluiten.

Het was een mooie en emotionele dag voor papa en ondanks dat hij ontzettend vermoeid was, was dit voor hem een dag met een gouden randje. Op de weg terug naar huis was hij nog zo onder de indruk dat slapen niet lukte en bleef hij maar zeggen “Wat mooi, wat mooi dit” en “Dit pakken ze me nooit meer af!”.
Ook voor onze moeder was het een prachtige, zorgeloze dag waarop ook zij echt even heeft kunnen genieten. Het was dan ook een gouden dag met een lach en een traan en waardevolle herinneringen.
En graag willen wij hierbij nog een aantal mensen ontzettend bedanken dat ze deze onvergetelijke dag hebben kunnen realiseren:

Stichting Ambulancewens
Coördinator Irma
Vrijwilligers Alexander en Ed
Wensfotografe Esther
Ellen van Strandpaviljoen De Toko
Kees van IJssalon IJsie Prima