Vanaf 23 februari was het voor onze moeder duidelijk dat ze niet lang meer te leven zou hebben. Behandeling zou geen zin hebben en het was wachten op het einde. Dat het zo snel zou komen had niemand rekening mee gehouden.
Er zou vast nog wel tijd genoeg zijn om 1 zomerseizoen door te brengen op haar favoriete plek. Al 38 jaar had ze haar zomers doorgebracht op de camping in Garderen. Daar had ze lief en leed gedeeld met haar man en haar latere partner en met alle fijne vrienden die ze daar gemaakt had. Vooral die vrienden hadden een grote plek in haar hart ingenomen na het overlijden van haar man en later ook haar nieuwe partner.
Naïef als we waren hadden wij als kinderen besloten dat wat er ook zou gebeuren we onze moeder nog 1 zomer in Garderen zouden laten doorbrengen. Daarna zouden we wel weer zien. Wat we echter niet wilde zien en ook geen rekening mee gehouden hebben was dat de ziekte zo snel ging dat die wens onmogelijk werd. Er was voor ons geen mogelijkheid om onze moeder vanuit het ziekenhuis mee te nemen, ze was simpelweg te ziek geworden.
Nadat ze in het hospice was opgenomen en we nog redelijk met haar konden communiceren treurden we over de gemiste kansen de afgelopen maanden om toch nog afscheid te kunnen nemen van deze speciale plek.
Onbekend met het fenomeen hebben we contact opgenomen met Stichting Ambulance Wens om te vragen wat de mogelijkheden waren om onze moeder nog een keer naar haar favoriete plek te vervoeren waar haar hart en haar herinneringen lagen.
En een fenomeen bleek het te zijn, binnen afzienbare tijd kregen we het bericht dat er op 4 juni een ambulance zou komen om haar op die dag heen en weer te rijden naar Garderen.
Ziek als ze was heeft ze er nog voor gezorgd dat een kapper haar haar kon fatsoeneren zodat ze er nog op haar best uit zou zien.
4 juni was een dag vol tegenstellingen, verdriet, geluk, herinneringen, en angst voor de toekomst kwamen samen. Vrienden waren samen gekomen om afscheid te komen nemen van onze moeder en wij namen afscheid van haar op deze speciale plek.
Hoe wrang ook, tijdens een periode van verdriet en wanhoop leer je mensen kennen zoals ze ook kunnen zijn. Een groep van vrijwilligers die hun vrije tijd besteden aan het inwilligen van wensen van volsterkte vreemdelingen. Zonder eigenbelang, zonder winst maar met 1 doel, het brengen van een laatste beetje geluk aan mensen waarvan het geluk op is.
9 juni is onze moeder overleden en daarmee is Garderen en de wereld een speciaal persoon kwijt geraakt. Onze dank gaat uit naar de Stichting en met name Claire en Roel die op een warme en respectvolle manier met onze moeder en de familie is omgegaan die dag.
Allemaal een goede reis en blijf trots op wat jullie doen, wij zijn het ook.
Vlaardingen 15 juli 2010
Corrie Maan en Marco van Toor