Week van 28 sept. 2009
Mw. B. werd op woensdag opgenomen in het hospice. Zij kon onmogelijk nog langer thuis blijven, aangezien haar dementerende echtgenoot in een verpleeghuis verbleef en mw. steeds meer zorg nodig had. Zij is immers in de terminale fase.
Vlak voor haar opname in het hospice, was haar echtgenoot nog in het ziekenhuis opgenomen voor behandeling. Daar werd op vrijdag gezegd dat hij naar huis mocht. Dhr. dacht dat hij terug zou gaan naar zijn echtgenote; naar hun eigen huis. Maar hij ging terug naar het verpleeghuis, dat was immers zijn verblijfplaats geworden. De dag na ontslag uit het ziekenhuis werd hij onwel en belandde in bed. Geheel onverwacht ging het steeds slechter met de meneer. Zo slecht dat hij 2 dagen na ontslag uit het ziekenhuis overleed; op maandag.
Op dinsdag was het de verjaardag van Mw. B. en de dag erna werd Mw. opgenomen in het hospice.
Wat kan een mens in zo’n korte tijd meemaken?
In dezelfde week, vrijdag, zou de crematie plaatsvinden. Mw. B. zou hierbij uiteraard aanwezig willen zijn. Maar omdat Mw. al vanaf mei gebonden was aan intraveneuze voeding en maaghevel, bedlegerig, was dit niet eenvoudig. De jongste zoon van mw. nam contact op met de Dela om e.e.a. te regelen voor de crematie. Hij werd door een medewerker van de Dela getipt te informeren bij de Stichting Ambulance Wens, zodat zijn moeder onder professionele begeleiding naar de afscheidsdienst kon.
Na een telefoontje en uitleg van de situatie was dit snel geregeld. Men was op de dag van de crematie ruim op tijd aanwezig. Mw. had zich daar wat zorgen om gemaakt. Gekleed en met alle toeters en bellen werd ze op de brancard vervoerd. In het crematorium werd zij op een op een zodanige plaats geïnstalleerd dat ze alles van dichtbij heeft kunnen meemaken. Twee medewerkers van de SAW zaten achter mw. en waren heel zorgzaam voor haar. Mw. mocht zelf aangeven wanneer ze weer terug naar het hospice wilde.
Alles is buitengewoon boven verwachting verlopen. Mw. heeft dit als fantastisch ervaren dat ze op een goede manier afscheid van haar echtgenoot heeft kunnen nemen dankzij de Stichting Ambulance Wens.
Zij maakte echter één kanttekening;
Waarom is er nog zo weinig bekendheid omtrent deze wensendienst? Hoewel er vele verhalen staan op de website www.ambulancewens.nl had mw. en mensen om haar heen er nog nooit van gehoord. Er zijn waarschijnlijk heel veel mensen in de thuissituatie die in de laatste fase van hun leven zijn waarvoor het geweldig zou zijn om een laatste wens te realiseren. Hoe bereik je die mensen en hoe kun je hier publiciteit aan geven? Vooralsnog lijkt mond-tot-mondreclame het meest voor de hand te liggen.
Heel erg veel dank voor jullie inzet.
______________