Lieve mensen,
Ik schrijf dit stuk een half uur na vertrek van mijn paps (Rinse Brijker) naar Hospice KURIA in Amsterdam.
Mijn paps is vandaag, woensdag 17 juni 2009, een paar uurtjes thuis geweest.
Thuis, de basis….de veilige haven.
In februari 2009 kreeg mijn vader te horen dat hij de zenuwziekte A.L.S. heeft. De gemiddelde levensverwachting is 3-5 jaar. De ziekte heeft zich echter bij mijn vader heel snel ontwikkeld en zijn levensverwachting is hierdoor ernstig verkort.
Wij leven momenteel in een achtbaan.
Na vier weken in het O.L.V.G. (ziekenhuis in Amsterdam) werd mijn paps eergisteren overbracht naar het Hospice. Mijn vader wilde heel graag nog een keer thuis zijn, zijn lieve katje (ISA) zien en genieten van zijn tuin.
Door de verpleegsters van het O.L.V.G. werden wij gewezen op de Stichting
AMBULANCE –WENS.
Na een week kon er voor worden gezorgd dat mijn pa thuis kwam.
Een mooiere dag had het niet kunnen zijn. Prachtig weer en zijn vrouw, dochter en schoonzoon bij zich.
Mijn moeder had zich flink uitgesloofd om te zorgen dat de tuin er pico bello bij lag.
Toen mijn vader om half 12 aankwam en de tuin ingereden werd door Michiel en Dirk, had hij een brede glimlach op zijn gezicht.
Tja…….moet er dan nog meer gezegd worden???
Kanjers van de stichting Ambulance-Wens…….heel erg bedankt voor dit bijzondere moment met en voor mijn pa!!! Zeker in deze zware tijd erg fijn om terug te kunnen kijken op mooie gebeurtenissen.
Lieve groet
Nada Brijker
____________________________