DEN HAAG | We wandelden tussen de bloemen, luisterden naar een brassband, maakten foto’s en genoten van het samenzijn. Het werd een dag vol emoties. Een lach en een traan. Maar boven alles werd het een herinnering die niemand ons ooit nog afneemt.
Mijn schoonvader vertelde dat hij nog één keer naar Flora Holland wilde. De bloemenveiling waar hij jarenlang werkte als orderpicker tussen de bloemenkarren. Wanneer hij over zijn werk sprak, voelde je nog steeds de trots. Niet trots op status, maar trots op hard werken en op de plek waar hij jarenlang zijn gezin mee had onderhouden. Zijn werk betekende alles voor hem. Om negen uur die avond dienden we via Stichting Ambulance Wens een wensaanvraag in. Vrijdagochtend om negen uur ging de telefoon al. Irma van Stichting Ambulance Wens.
Warm welkom door Keukenhof
Vanaf het eerste moment voelde ze warm en betrokken. Ze vertelde dat ze direct aan de slag was gegaan. Flora Holland was al gebeld en ook de Keukenhof werd benaderd. Alleen bleek de Keukenhof normaal gesproken geen ambulancewensen in het weekend te ontvangen. En laat die zondag nou net Moederdag én de laatste openingsdag van de Keukenhof zijn. Ergens was ik misschien een beetje bang dat het misschien niet meer ging lukken. Maar nog geen uur later belde Irma opnieuw, De Keukenhof wilde een uitzondering maken, speciaal voor ons. Later die dag volgde nóg een telefoontje: ook Flora Holland wilde ons graag ontvangen.
Dat moment brak me. Niet alleen omdat het geregeld was, maar omdat ik wist hoeveel dit voor mijn schoonvader betekende. Zijn werk was nooit “gewoon werk” geweest. De foto’s van hem op zijn werk, hangen gewoon boven zijn bed. Iets wat onze generatie niet eens kan voorstellen.
Daar stonden Joyce en Sebastiaan, de vrijwilligers die ons die dag zouden begeleiden. Terwijl wij nog wachtten op familieleden, vroeg ik nerveus hoe laat we moesten vertrekken. Maar Joyce en Sebastiaan reageerden direct rustig: we vertrokken wanneer wij daar klaar voor waren. Dit was ónze dag. Er was geen haast.
Flora Holland
Bij Flora Holland werden we ontvangen door Nick, de plaatsvervangend locatie manager. Hij gaf ons een rondleiding langs de koelcellen en de enorme ruimtes vol bloemen en planten.
Je zag wat het met hem deed. Hij was weer even terug op de plek waar hij jarenlang gewerkt had. Daarna reden we door naar de Keukenhof, waar opnieuw mensen klaarstonden om ons warm te ontvangen. De manager vertelde dat hij zelf het jaar daarvoor zijn vader had verloren en drukte ons op het hart om vooral van het moment te genieten.
We wandelden tussen de bloemen, luisterden naar een brassband, maakten foto’s en genoten van het samenzijn. Het werd een dag vol emoties. Een lach en een traan. Maar boven alles werd het een herinnering die niemand ons ooit nog afneemt. Wat me misschien nog wel het meest geraakt heeft, is hoeveel mensen hun hart hebben laten spreken. Wildvreemde mensen die hun vrije zondag, op Moederdag, opofferden om ervoor te zorgen dat mijn schoonvader nog één keer tussen de bloemen kon zijn waar hij zijn hele leven zoveel van gehouden heeft. Daar zullen wij voor altijd dankbaar voor blijven!
Bedankt Stichting Ambulance wens, en iedereen die geholpen heeft om deze dag onvergetelijk te maken voor ons.
Wat je in je hart bewaard, raak je nooit meer kwijt….