‘S-GRAVENZANDE – Op 1 februari 2026 is mijn moeder opgehaald vanuit het EMC Rotterdam om haar 77e verjaardag te vieren.
Om 11.00 uur staan er twee lieve vrijwilligers (Ingrid en Danielle) met een brancard met ballonnen in haar kamer en krijgt ze Mario, de mascotte. Mijn nichtje en ik mogen mee in de ambulance en de rit door Rotterdam is al een feestje op zich.
Alles gaat zo vlot en iets voor 12.00 uur komen wij aan op het strand in ’s-Gravenzande. Via Stichting Avavieren is er een strandrolstoel geregeld en bij aankomst worden wij opgevangen door iemand van strandpaviljoen Zomertijd. Ook is er een lieve fotografe (Irene) aanwezig om alles vast te leggen.
Mijn moeder weet nog niet dat er ook familie komt en ondertussen zijn er al een aantal familieleden op het strand. Wat is ze verrast en blij! Daarnaast wordt mijn moeder ook verrast door het hondje Mollie, dat altijd aanwezig was als ze samen met mijn vader aan het sporten was. Het is overweldigend. Iedereen is zo lief!
Mijn moeder wordt vanuit de brancard in de strandrolstoel geholpen. Zo gaan we met z’n allen het strand op. Mijn broertje (ondertussen al iets groter dan ik) duwt mijn moeder in de rolstoel en samen lopen we gezellig over het strand. Zo bijzonder dat dit kan. Het is best koud, dus na ongeveer een half uurtje keren we weer om. Het omhooggaan met de rolstoel is wat lastiger, maar met een hoop gelach en meerdere helpers komt het helemaal goed.
Binnen hebben we een mooi eigen plekje waar we met z’n allen heerlijk kunnen lunchen. Even is alles weer heel normaal: gezellig met elkaar mijn moeders verjaardag vieren. Voor mijn moeder betekent dit zóveel! Een glaasje wijn en lekker kletsen met elkaar, want haar mond doet het gelukkig nog heel goed, “zoals ze zelf zegt”!
Er worden mooie foto’s gemaakt. Onopvallend legt Irene alles vast. Ook maakt ze foto’s van ons allemaal, van het gezin en nog een paar van mijn moeder en mij samen. Zo dierbaar!
En of het allemaal nog niet genoeg is, vragen de vrijwilligers of ze misschien nog langs huis zou willen. Oh, wat zou ze dat leuk vinden. We zeggen niks tegen mijn moeder. Mijn broertje en zijn zoontje gaan mee in de ambulance. Als we bijna thuis zijn, ziet ze waar we heen gaan. De buurvrouw is ondertussen geïnformeerd en staat haar ook op te wachten.
Wat fijn om het huis te zien! Ze was het al een beetje vergeten. Mijn vader had foto’s en een filmpje gemaakt van het huis, maar het is zo fijn dat ze nu weer even thuis is. We drinken thee en mijn moeder en ik een glaasje port. Nog even gezellig met elkaar.
Om 17.00 uur gaan we terug naar het EMC. Mijn broertje en zijn zoontje gaan weer mee terug in de ambulance en mijn moeder voelt opeens iets aan haar hand. Het is mijn neefje van 8 die heel lief oma’s hand beetpakt.
Het is overweldigend wat jullie voor mijn moeder en ons hebben gedaan. Mijn moeder heeft er gewoon geen woorden voor! Dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt betekent zóveel voor haar en voor ons. Zoveel liefde van de vrijwilligers. Wij kunnen jullie niet genoeg bedanken. Jullie zitten voor altijd in ons hart. We genieten nog lang na van deze prachtige ervaring vol liefde.
Bedankt ook voor het regelen vanuit de stichting. Alles is zo vriendelijk en liefdevol geregeld.
Nogmaals bedankt en veel liefs,
Namens de familie Van der Torre
Marloes van der Torre
