HEERDE
Stel je toch eens voor, dat we dit echt gingen meemaken
Onze jongste dochter vertelde ons over de Stichting Ambulance Wens en vroeg hoe we het zouden vinden als we onze hartenwens “nog één keer naar Terschelling” aan hen zouden voorleggen. Het leek ons een fantastisch idee. Jelma nam contact op en het balletje ging rollen. Er kwam meer informatie, we werden steeds enthousiaster. De datum werd wat naar voren gehaald zodat ik er ook echt van zou kunnen genieten. En afgelopen weekend was het zover. Alle kinderen, schoon- en kleinkinderen zouden gelijktijdig in hetzelfde hotel aanwezig zijn. Zo fantastisch om dit met het hele gezin te gaan ervaren. Zaterdag om 11.30 uur arriveerden onze geweldige vrijwilligers, Erik en Jan, wat een lieverds, warm, zorgzaam, invoelend en duidelijk. Eerst even kennismaken, koffiedrinken. De schattige mascotte van de Stichting werd door de mannen overhandigd. Toen was het tijd om richting Harlingen te vertrekken. Een mooie rit die vlot verliep, luxe en comfortabel om zo liggend vervoerd te worden. Op de boot troffen we twee van de drie gezinnen. Het gezin uit Denemarken van onze zoon en schoondochter was een dag eerder op het eiland aangekomen. We zaten gezellig met z’n allen in de salon wat te drinken en bij te praten. Nog even rusten in een andere ruimte en toen kwamen we op Terschelling aan, onze droomplek, “the place to be”. We reden van de boot af en direct kwam de Brandaris in zicht, ik schoot in de emotie, tranen met tuiten nu we echt hier waren. Het hotel lag aan één van de mooiste baaien van het eiland. Achter onze ambu stopte een meneer die even met de vrijwilligers en Klaas wilde praten. Het bleek een Terschellinger EHBO’er te zijn die over een ambulance beschikte die over het strand mocht en kon rijden. Hij bood aan morgen een strandrit met ons te maken. Wat een geweldig aanbod, hetgeen graag werd geaccepteerd. De hotelkamer had zeezicht, geweldig. Een vriendin had gezorgd voor flessenpost op de slaapkamer, ook dit was weer zo’n ontroerend moment. Lekker uitgerust tot we gingen eten met elkaar. Het eten was prima. Daarna weer even rusten en toen gingen we bowlen onder in het hotel. Ik heb twee pogingen gedaan, toen was de koek op. Het was genieten om te zien dat iedereen het naar de zin had. Wat een feest zeg! Na een uurtje nam ik afscheid en gingen de anderen nog even door. De volgende ochtend was iedereen tot mijn grote verbazing op tijd beneden bij het ontbijtbuffet. Ongelooflijk zoals de kleinkinderen genoten en aten van alles wat er was, er was geen nee te koop. Dat ze niet misselijk werden mag een wonder heten:}. Na even gerust te hebben gingen we naar Camping Nieuwe Formerum, waar we sinds jaar en dag staan, de laatste jaren in voor- en na seizoen en met de kinderen altijd in de zomervakantie. Jannet en Bastiaan de campingbeheerders kwamen naar buiten en het was een ontroerend weerzien met hen. Zij hadden de Terschellinger pondkoek en koffie en thee voor de ons meegebracht. We gingen daarna met elkaar over de camping en ieder deelde wat herinneringen en allemaal vonden ze de camping zoveel kleiner lijken dan in hun jeugd. Daarna arriveerde de EHBO ambulance en gingen we bij Formerum het strand op, wat een belevenis. Bij de zee aangekomen werden de achterdeuren opengedaan, zodat we ook direct naar buiten konden kijken, we roken en hoorden de zee, alle zintuigen stonden open, zo’n intense, tranentrekkende ervaring, zo mooi en kostbaar. We gingen tot heartbreakhotel, stonden even stil om er nog een goeie laatste blik op te werpen en toen weer terug naar Kaap Hoorn. Onderweg zagen we nog een huiler, we hoopten dat hij lag te rusten en niet verdwaald was. Bij Kaap Hoorn stond een elektrische rolstoel klaar. Wat een feest om daarmee naar de vloedlijn te rijden. In het begin was het behoorlijk wennen, ik schoot alle kanten op behalve de goede, maar op enig moment lukte het toch er wat sturing over te krijgen. Echt lachen om daarmee over het strand te rijden, geweldig, dikke pret! De magen begonnen te rammelen, dus de hoogste tijd om te gaan lunchen, gezellig met z’n allen heerlijk gegeten en wat gedronken, gekletst, quality time. Het was tijd om te rusten voor mij en de kinderen gingen nog gezellig West even in met elkaar. Om half zes voeren we met de boot weer naar Harlingen, aan boord aten we nog wat en toen was het afscheid nemen van elkaar. Met Erik en Jan gingen we door naar Heerde waar ze bij aankomst nog wat dronken en napraten over een geweldig weekend. Het is nu een dag later en het gevoel van euforie blijft, wat een groot cadeau is dit, een droomwens is vervuld, hoe kostbaar en onbetaalbaar.
DANK JULLIE WEL!!
