Een perfecte dag voor een wens als deze
Het zonnetje scheen, de lucht was prachtig. Een perfecte dag voor een wens als deze!
Onze 89-jarige moeder, oma en overgrootoma heeft dankzij jullie, op zaterdag 21 november, een prachtige dag mogen beleven. Bovenstaande collage geeft een mooi beeld van deze dag.
Helaas is op deze toch al bijzondere leeftijd, de ziekte chronische lymfatische leukemie geconstateerd.
Het verloop van deze ziekte is nogal onbekend, al is verslechtering goed merkbaar.
Vliegen was iets wat ze dolgraag nog eens wilde meemaken. Heerlijk genieten en uitkijken over Rotterdam. Het heeft haar erg goed gedaan om over de, voor haar o zo bijzondere plekken van Rotterdam, te vliegen.
Langs deze weg willen we iedereen ontzettend bedanken die hebben bijgedragen aan het in vervulling laten gaan van deze wens. Over deze dag en zeker ook over Stichting Ambulance Wens zal nog lang gesproken worden!
BEDANKT!
Met vriendelijke groeten,
Familie Bekker.
Rotterdam
Nog een keer naar haar eiland Ameland
Sinds 5 weken weten we dat mijn moeder kanker heeft en niet meer te genezen is. Via de lieve verpleegkundigen van het hospice in Rozendaal kwamen we erachter dat stichting Ambulance Wens bestond. Ik was meteen enthousiast en nog een keer naar Ameland kwam meteen in me op. Ameland is het eiland waar ze verliefd op is. Sinds tien jaar gaat ze elk jaar naar Ameland om al kamperend, fietsend, wandelend en genietend van alles om haar heen tot rust te komen.
We hadden het er al een paar keer over gehad, maar steeds gedacht dat Ameland veel te ver weg was om nog een keer heen te gaan, aangezien de energie elke dag minder werd. Gekscherend zeiden we ook dat als het niet goed zou gaan met haar, dat ze in een helikopter terug moest naar de vaste wal. En als er iets is waar je m’n moeder niet in krijgt is het wel een helikopter, hihih.
Uiteindelijk toch besloten om het intakeformulier in te vullen en gewoon maar afwachten of ze het zou halen en of het mogelijk was om 1 dag naar Ameland te gaan. De volgende dag werden we al gebeld door stichting Ambulance Wens. Het grappigste van dat gesprek was dat ze er zelf mee kwamen waarom we niet 2 dagen naar Ameland zouden gaan. 1 dag is toch veel te weinig.
We waren allemaal super enthousiast en uiteindelijk hoorden we vrijdag dat we zondag en maandag naar Ameland zouden gaan met z’n allen. Mama samen met haar kwartet (haar vriend Mario, haar ex-man en beste vriend Ruud, zoon Arjen en ik) naar Ameland.
Zondagochtend 10.15 uur kwamen Hans en Marit mama ophalen. Het was allemaal even heel spannend die ochtend. Haar wens ging nu toch echt werkelijkheid worden en zou ze er nog echt van kunnen genieten….
Na een voorspoedige rit kwamen we op tijd aan voor de boot van half twee.
Wachtend op de boot heeft mama nog ’t uitzwaai team gedag kunnen zeggen.
Normaal gesproken als eerste op de boot, dit keer toch als laatste de boot op. De reis was goed verlopen en we waren er bijna. Eenmaal aangekomen op het eiland meteen doorgereden naar Hollem naar hotel/pension ’t Zeepaardje. Een prachtig nieuw hotel met superleuke en gastvrije eigenaren Otto en Rinske.
Voor mama was het tijd om uit te rusten van de reis samen met Mario. Voor de rest tijd voor een potje bowlen op de Wii. Een wedstrijdje tussen Hans, Ruud, Arjen en ik. (Hans ook wel Hans-Kees, Kees, Rik, Brett genoemd hihi) Wat hebben we gelachen met z’n allen.
’ s Avonds heerlijk uiteten geweest bij Nobel in Ballem. Elke keer als ik mama aankeek zag ik haar genieten. Genieten van het eten, alle mensen om haar heen, het eiland…
Voor mama en Mario was het na het eten tijd om te gaan slapen. Samen met Hans en Marit hebben we nog een tijdje met de rest in de lounge gezeten.
De volgende dag heerlijk ontbeten in het hotel. Na een goed ontbijt zijn we een stukje gaan wandelen met de brancard door Hollem. Mama keek haar ogen uit en was de persoonlijke reisleidster voor Hans en Marit. Ze vertelde over de huisjes, het atelier, het wad en ze vertelde ook hoeveel schapen ze al had gered op Ameland. Nog even met drie paarden geknuffeld en tot grote schik van iedereen ben ik nog door een van die paarden in me vinger gebeten…auw!
Na de wandeling naar het strand van Hollem. Het was een prachtig gezicht dat ze trok toen ze het strand en de zee zag. Hans had al verteld hoe vaak hij al mensen met brancard en al de zee had ingereden. Niet helemaal met de brancard in de zee, maar wel dichtbij het water dit keer. Allemaal emoties kwamen er voorbij en werden meegenomen door de wind. Het was heerlijk om even uit te waaien op het strand.
Mama wilde samen met Mario graag nog langs het wad rijden en bij de reddingsboot nog even naar buiten. Samen nog even genieten van elkaar en Ameland.
Voor Ruud, Arjen en mij tijd om even naar onze favoriete strandopgang te gaan en daar lekker even uit te waaien. En een I LOVE MAMIE in het zand te maken.
Om de geweldige tijd af te sluiten samen geluncht bij Nescafé op het verwarmde terras. Mama een sorbet, Mario en Hans een pannenkoek, Marit een broodje brie en voor de rest een broodje kroket.
Halverwege de terugreis mocht ik ook nog even bij mama in de ambulance komen zitten, ik voelde me vereerd. Tijdens de reis ging de zon langzaam onder en kwam de volle maan tevoorschijn; wat waren dit twee onvergetelijke dagen.
Hans, je was de leukste en grappigste Rotterdamse chauffeur waar we ontzettend van hebben genoten.
Marit, je bent een schat van een verpleegkundige en we hadden jou ook zeker niet willen missen deze twee dagen.
We willen jullie allebei nog een keer heeeeel erg bedanken en natuurlijk ook de stichting Ambulance Wens. We vinden het echt te gek dat jullie bestaan en gaan jullie ook zeker helpen om te kunnen blijven bestaan.
Mama heeft op Ameland en ook zeker na het Ameland avontuur meer energie gekregen en ook een beetje meer rust.
Mocht je nog twijfelen… gewoon DOEN!!
Liefs, Ellen (de dochter van Jantine)
_________________
Salzburg
Op mijn werk las ik onlangs een artikeltje over het aanbieden van een 3e ambulance aan de Stichting Ambulance Wens. Geboeid lees ik over het werk van deze organisatie en denk aan mijn zwager Henk die longkanker heeft en niet meer genezen kan. Het gaat niet goed met hem en misschien zou Ambulancewens nog een laatste wens van hem kunnen vervullen.
Mijn zus in een email op deze mogelijkheid gewezen. Zou er nog iets zijn dat Henk graag wil en kan/wil hij dat nog? We weten allemaal dat ze vorig jaar hun reis naar de bergen hebben moeten annuleren, en deze zomer zei mijn zus vaak: ik gun iedereen hun vakantie, maar wij zouden ook zo graag nog een keer naar de bergen zijn geweest en nu lukt dat niet meer. Maar zou dat kunnen, helemaal naar de bergen voor een paar dagen, i.p.v. een wens op één dag? Mijn zus en zwager overleggen en dan komt hun email: we hebben gevraagd of we naar de bergen kunnen, want dat is onze enige wens.
Op woensdag 7 oktober zijn onze ouders 60 jaar getrouwd en gelukkig kan Henk als oudste schoonzoon erbij zijn als de burgemeester op bezoek komt. 's Middags krijgt mijn zus een telefoontje van Ambulancewens: we gaan jullie wens vervullen! Een bijzondere dag!
Op zondag 11 oktober vieren we in familiekring het 60 jarig huwelijk wat uitgebreider. Helaas kan Henk daar niet bij aanwezig zijn, want hij kan bijna niet meer lopen van de pijn en moet beneden blijven slapen in een bed van de thuiszorg. Het gaat nu wel hard, zou de reis nog lukken?
Op 12 oktober wordt Henk geopereerd aan een breuk in zijn been. Het gaat beter nu de oorzaak van de pijn is verholpen. De reis staat gepland voor 19 oktober en we leven allemaal op nu we weten dat hun laatste wens toch nog werkelijkheid mag worden. Een paar dagen naar Salzburg. Dat is pas echt bergen zien. Wel een hele reis, maar geweldig dat dit kan.
Zondagavond 18 oktober, Henk heeft hoge koorts en heeft vocht achter de longen. De reis kan waarschijnlijk niet doorgaan of later vertrekken, als de onderzoeken achter de rug zijn. Mijn zus heeft de boel maar vast uitgepakt en verwacht Henk thuis. In de loop van de morgen komt een telefoontje dat ze toch gaan. De behandeling heeft Henk goed gedaan en hij wil zo vreselijk graag. 's Middags komt de ambulance in Hattem voorrijden en haalt eerst mijn zus op en dan samen mijn zwager in het ziekenhuis in Zwolle. Bij het afscheid op de ziekenzaal hangt een blije sfeer: de medepatiënten leven mee met deze bijzondere gebeurtenis. Dan volgt de lange reis naar Salzburg. Moe komt men daar na middernacht aan. Er volgt een prachtige zonnige dag in een mooie omgeving en de bergen worden tot aan de sneeuw bekeken. Het is gelukt, ze zijn in de bergen geweest, hebben zelfs sneeuw in handen gehad en dan is het goed zo voor Henk. Hij wil naar huis. Na een moeizame nacht begint de lange weg terug. De moeheid en inspanning van deze bijzondere tocht beginnen z'n tol te eisen. Woensdagavond 21 oktober komen ze weer thuis, vol van indrukken, maar vreselijk moe.
We hebben als thuisblijvers in die dagen vaak moeten denken aan het lied dat moeder overste zingt in de Sound of Music: “Climb every mountain”. Dat hebben ze gedaan, nu door deze reis, maar ook in het samen omgaan met Henks ziekte en naderend levenseinde.
We zijn zo blij dat deze mogelijkheid er was, het heeft niet alleen voor mijn zus en zwager veel betekend, maar ook voor de mensen om hen heen. Het was alsof er in deze donkere dagen van Henk's ziekte plotseling licht ging schijnen en er ondanks alle zorgen vreugde kon zijn.
Beste broeders op de ambulance en mensen van de organisatie die alle opties open hielden, toen wij dachten dat het niet zou lukken: geweldig, wat een zegen dat jullie er zijn en op deze waardige manier er zijn voor mensen in moeilijke tijden. We zullen dit nooit vergeten.
Annie Aarsen (schoonzus van Henk Frederiks)
_________________
Toch nog intens genieten van je eigen man op toneel!
Alexandra moest en zou bij de voorstelling van het toneelstuk van haar man Champal zijn. Dus toen ze, getroffen door uitzaaiingen, in het ziekenhuis lag en niet meer naar het theater kon, was dat een enorme teleurstelling.
Alexandra is zelf ook actief lid van de toneelvereniging Karakter en heeft meerdere stukken gesouffleerd. Door haar ziekte kon ze bij dit toneelstuk deze taak niet meer op zich nemen.
Alex werd woensdag 4 november 40. Als speciaal cadeau voor haar verjaardag hebben haar collega's met de hulp van Stichting Albulancewens haar wens in vervulling kunnen laten gaan. Ze kon zaterdag 7 november toch naar de premièrevoorstelling van haar man!
Om zeven uur 's avonds werd ze met de ambulance uit het ziekenhuis opgehaald en reed ze naar het mooie theater de Speeldoos in Baarn. Daar had de Speeldoos speciaal voor Alexandra, haar vrienden en familie de kleine foyer afgesloten zodat er gelegenheid was voor een kop koffie en een praatje.
De voorstelling begon en ze heeft intens genoten! Elke keer als Champal het podium op kwam verscheen er een glimlach op haar gezicht en maakte ze foto’s met haar mobiel. Wat was ze trots op haar man, die de sterren van de hemel speelde! Na de voorstelling kwamen alle acteurs haar begroeten in de kleine foyer en heeft ze gezellig met iedereen gebabbeld.
Deze avond was kippenvel!
We zijn de stichting ontzettend dankbaar dat zij deze bijzondere wens uit konden laten komen! Jullie zijn geweldig!!!!
Veel liefs,
Alle collega’s, vrienden & familie van Alexandra, Champal & Thom.
______________
Naar Ouddorp
Beste Stichting.
Je bent 78 jaar geworden.
Je bent al een paar jaar ziek ( kanker).
Je bent in een stadium gekomen van alleen maar liggen.
Wat voor antwoord moet je dan geven als je kleinkinderen en je broer vragen of je nog een wens hebt ??
“Naar Ouddorp,dat zou ik wel willen, de zee ruiken en frisse wind door mijn haren voelen”.
Maar ja, hoe kom je daar?
Er werd gesmoesd en gedaan…….
Wat een verrassing toen op maandag 28 september s’morgens een ambulance van uw stichting voor de deur stond.
De kinderen en kleinkinderen waren er ook om mee te rijden met opa.
Door de chauffeur en de verpleegkundige werd ik in de ambulance getild.
De reis kon beginnen……….., op naar Ouddorp.
Eerst een rondje over de “Klepperstee”. Op deze camping hebben we jaren plezier gehad.
Nog wat oude bekende gesproken en toen op naar het strand.
HEERLIJK, alsof er een nieuw leven begon, de prachtige zee, strand en duinen.
Koffie,limonade,broodjes …..alles was om er een feestdag van te maken en dat was het ook.
Terug langs de Grevelingen,nog een rondje om de kerk en weer terug naar Rotterdam.
Een dag om NOOIT te vergeten!!!!
Dagen daarna hebben mijn vrouw en ik nog nagenoten.
Een Stichting die zulke mooie dingen waar kan maken voor zieke mensen, verdient alle lof en steun die zij maar kunnen krijgen.
Alle medewerkers en vrijwilligers dank, duizendmaal dank, voor deze onvergetelijke dag.
Met hartelijke groet,
Familie Brocken
Rotterdam
_____________________
Vuurtoren op Ameland
Mijn vrouw haar wens was om nog even een keer naar de vuurtoren van Ameland te gaan. Als verrassing kwam de kleindochter met de Stichting Ambulance Wens op de proppen.
Alles geregeld oma, jullie gaan met z’n tweeen naar Ameland. Daar waar jullie voor 47 jaar verloofd zijn en nooit meer terug op het eiland zijn geweest.
Het was fantastisch vooral de verzorging door de 2 verplegers. Een weldaad die vrijwilligers, wat die doen voor deze mensen. Ze hebben ons vele dingen laten zien ondanks het slechte weer. Het strand en de zee maakte toch weer een enorme indruk op ons.
Het pension waar we verbleven was grandioos. Een gezellig sfeertje bij het eten liet haar genieten van de dingen om haar heen. Dat dit mogelijk is voor mensen die het zo hard nodig hebben. Wat zo’n Stichting Ambulance Wens met al hun vrijwilligers mogelijk maakt, door u en voor u, dan is een donatie op zijn plaats.
Doen hoor !!!
Dhr en mevr. Meijer
Winschoten
____________
Voor het laatst genieten van zijn stad
20 oktober 2009
De voorbereiding voor de rit van morgen is klaar. Alles staat klaar.
Broodjes, stomamateriaal,drinken,geld,kleren etc. Alles is gepakt en staat klaar om de wens van Opa Okko morgen 21 oktober in vervulling te laten gaan.
De wens van Okko is om nog een keer het graf van zijn vader te bezoeken in Groningen.
De wintervaste viooltjes staan ook klaar om mee te nemen voor op het graf.
Daarna een ritje door de stad Groningen zijn geboorteplaats.Voor het laatst genieten van zijn stad en natuurlijk de Martinitoren.Vanuit Groningen wil Okko nog naar Termuntenzijl waar je goede vis kunt eten.
21 Oktober.
Om 10.00 staat de Stichting Ambulance Wens in Almelo voor de deur. Helemaal uit Rotterdam om Okko een mooie dag te geven en hem te laten genieten.De brancard is geinstalleerd met zijn eigen matras en electrische deken.Geweldig toch!
Dit wordt mijn laatste rit zei Pa. Maar we gaan er samen van genieten zeiden we samen in tranen!
Tijdens de rit vertelde hij dat er veel veranderd is sinds hij nog op de bestelauto reed van Geevers .Hij kijkt zijn ogen uit, al zolang niet meer hier geweest.
In Assen bij van de Valk hebben we met ons allen en natuurlijk ook de vrijwilligers van de Ambulance Wens koffie gedronken met gebak erbij.In het zonnetje heeft Okko zijn sigaretje kunnen paffen en kunnen we er weer tegenaan.Op naar Groningen.
We zijn doorgereden naar de begraafplaats waar zijn vader ligt.Met de ambulance het terrein op om vervolgens op de brancard bij het graf te komen.
Een man op een grasmaaier kwam ons achterna om te kijken wat die ambulance deed op het terrein.
Aan hem verteld van de Stichting Ambulance Wens en hij was helemaal verbaasd en tegelijk ontroerd.
Dat dit nog mogelijk is zei hij geweldig!
Pa was heel geemotioneerd maar blij dat hij dit nog kon doen.Okko heeft zijn winterviooltjes samen met Liesbeth op het graf gezet.
Wel zei Okko : Jan(is zijn oudste broer) moet wel een keertje de heideplant snoeien wat op het graf staat die is groot.
Terug naar de ambulance zijn we door de binnenstad van Groningen gereden Geweldig vond hij dit.
Over de Grote Markt om de Martinitoren nog eens goed van dichtbij te bekijken en dat is gelukt. De Oale Grieze staat er nog.
Daarna doorgereden naar Termuntenzijl waar hij met zijn vrouw Liesbeth altijd een visje ging eten. Dit is traditie geworden.De mensen van het vispaleis waren ontroerd dat iemand zo nog zijn wens in vervulling kon laten gaan. Op de brancard ging Okko naar binnen voor zijn vis.
Iedereen moest vis eten ook de vrijwilligers van de Ambulance Wens aten gezellig mee.
Dit was geweldig. Wij als kinderen en kleinkinderen hebben nu nog samen met Opa Okko zijn beroemde en de lekkerste vis gegeten.Super!
En als afsluiting zijn we met z’n allen de dijk opgereden om Okko de zee te laten zien!
En na een mooie en emotionele dag heeft Okko samen met zijn vrouw Liesbeth, kinderen en kleinkinderen een super dag gehad.
Wij willen alle vrijwilligers bedanken voor deze bijzondere dag en dat ze door gaan met de wensen te vervullen van velen!
De allerliefste groeten van Okko en Liesbeth van Hemmen,kinderen Nadine, Lars en Patrick (schoonzoon) en kleinkinderen Kevin en Rowen!
NOGMAALS BEDANKT !
___________________
Wij geloven daar heilig in
Gaat het? Moeten we je rechtop zetten? Of wil je liever liggen? Gerard en Marloes vragen mijn echtgenote Diny naar de voor haar juiste houding op het bed van de ambulance, dat zojuist in Sportpaleis–Ahoy naar binnen gereden is. Het concert van the Gaither Vocal Band, Ernie Haase & Signature Sound e.a. staat op punt van beginnen. Diny heeft kanker in een vergevorderd stadium. Haar laatste wens: dit concert, waar gezongen wordt van God, van de hemel en het eeuwig leven… Wij geloven daar heilig in.
Eerder die dag reed de Stichting Ambulance Wens bij ons voor in Winschoten. Direct worden spijkers met koppen geslagen. Gerard vroeg naar de conditie van Diny, waar de kanker zit, hoe het zit met medicijnen e.d. Diny is met haar laatste traject bezig, maar op dit moment is medisch handelen niet direct noodzakelijk. Een paar uur later zijn we al bij de artiesteningang van Ahoy. Een reis, die met eigen auto niet meer mogelijk is, blijkt met de ambulance gladjes te verlopen.
Het concert wordt een belevenis op zich. Vooraf praten met de Amerikaanse gospelartiesten, op de foto, handtekeningen verzamelen en op het laatste moment naar binnen voor het concert. Na afloop gaat de reis naar Van der Valk waar Diny als een blok in slaap valt. De volgende morgen staan de volgende vrijwilligers voor de deur om ons wederom per ambulance naar Winschoten te brengen. Hans en Reina brengen ons nog even binnen bij het restaurant waar we al eerder gedineerd hebben. Voor Diny een bijzondere verrassing. Nog één keer aan dezelfde tafel met uitzicht op het riet en de vogels. De terugreis verloopt even goed als de heenreis. Het was een fantastisch concert, een bijzondere ervaring. We zijn de Here God dankbaar voor dit concert en voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt. En we zijn de Stichting Ambulance Wens dankbaar dat zij de reis naar Rotterdam mogelijk gemaakt heeft.
Mede namens mijn vrouw Diny,
Fred Nijland
_________________
Een dagje naar de camping in Dwingeloo
Donderdagavond 22 oktober om 22:00 uur hadden we een mailtje eruit gedaan met het verzoek nog 1 keer naar de camping in Dwingeloo te gaan. Vrijdagochtend werd ik al gebeld dat ze zondagochtend om 09:00 uur voor de deur zouden staan.
Na een slechte zaterdag was het maar de vraag of alles door kon gaan, maar zaterdag op zondagnacht had mijn man Remy gelukkig goed geslapen. De mensen van St. Ambulance Wens zouden om 09:00 uur komen, maar waren er al om 08:45. ‘Het is uw dag, meneer Thoma, u mag het zeggen vandaag wat we gaan doen’. Geweldig!
Goed ingepakt op de brancard ging hij de ambulance in en ik ernaast. De rest van de familie zou rechtstreeks naar de camping gaan. Mijn man lag prinsheerlijk, zonder pijn en kon de hele weg overzien. Onderweg hebben we bij Nunspeet een kopje koffie gedronken. Met de brancard onder de weg door, alles kan!
Daarna op weg naar Dwingeloo (Drente). Prachtig al die mooie herfstkleuren langs de weg. Bij de ingang van de camping stond de familie ons al op te wachten. Doorrijden tot de kantine en daar stonden de campingeigenaar en onze campingvrienden in afwachting van ons. De open haard was speciaal voor ons aangedaan, normaal is het campingseizoen al vanaf 1 okt gesloten. De koffie stond al klaar en wij hadden wat lekkers meegenomen. We hebben iedereen gesproken, dit was best emotioneel maar toch ook een feestje om iedereen weer te zien. We hadden nooit meer gedacht dit nog te kunnen doen.
Na ruim een uur werd mijn man nog over de camping gereden en kon hij alles nog een keer goed in zich opnemen. Vervolgens gingen we naar onze stacaravan, de verwarming stond aan en daar hebben we de lunch genuttigd. Mijn man was erg moe, maar werd door de vrijwilligers van Ambulance Wens naar binnen geholpen. Nog eenmaal onze caravan gezien die we helemaal zelf hebben verbouwd, ons tweede huis. Dat was moeilijk, maar kostbaar en heeft mijn man en mij goed gedaan.
Teruggekomen bij de kantine hebben we afscheid genomen van iedereen. De kleinkinderen mochten nog voor in de ambulance zitten en door de luidspreker praten.
Op weg naar huis was het heel druk en file, het was ook zo’n mooie dag geweest, het zonnetje scheen en iedereen was er op uit geweest. En toen gebeurde er iets speciaals, mijn man floot! Het was een hele tijd geleden dat ik dat fluitje had gehoord. Mijn man floot altijd tijdens zijn werk of gewoon als hij er zin in had en dat was vaak. Pas als hij niet meer floot dan was er wat aan de hand. Maar dit was een wonder, hij floot weer. We keken elkaar aan en het was goed zo. Uniek, zo als afsluiting van deze speciale dag waar ik nog met genoegen naar mag terugkijken. Alles staat vast op foto’s en film.
Mijn man heeft genoten van alles en iedereen op deze speciale dag. De dagen erna hebben we het er vaak over gehad. 5 dagen erna, op vrijdag 30 oktober, overleed mijn man. Deze dag op de camping, zijn laatste wens, had ik voor geen goud willen missen. Een unieke dag met geweldige mensen. Dank daarvoor!
Jeannette Thoma
__________________
