op dit moment 13555 wensen vervuld 862 mooie verhalen
Voor donaties:
NL61 RABO 0112 9246 11
68245438_2136726493103143_4673645448567717888_n.jpg

8 augustus 2019

Nog 1 keer de zee zien

Nog 1 keer de zee zien is een van de meest voorkomende wensen die wij als vrijwilligers mogen begeleiden en vandaag mocht ik samen met een collega zo’n wens begeleiden. Het enigste wat we wisten was dat onze patiente van vandaag graag de zee wilde zien en dat de familie iets gereserveerd had en met die informatie gingen wij op pad voor een rit van ongeveer een uurtje voordat wij bij het hospice aan kwamen.
daar troffen wij buiten op de stoep al een familie die heel veel zin had in dit uitstapje maar die tegelijkertijd door een rollercoaster van emotie aan het gaan was want enkele weken geleden toen hun moeder al in het hospice lag overleed plotseling hun vader, haar toestand was toen nog zo dat ze zonder ons de uitvaart bij heeft kunnen wonen.
Maar haar toestand ging helaas snel achteruit en ze wilde graag nog een keer naar de zee, vorige week was het veel te heet dus werd deze week de gok gewaagd, afgelopen maandag kregen mijn collega en ik een mail of we mee wilden en dat wilde we beiden graag want daarvoor zijn we immers vrijwilliger geworden !
Bij de kennismaking hadden wij beiden het gevoel dat het een korte wens zou worden, zonder in details te treden kwam dit door de toestand van deze aardige mevrouw die met momenten erg diep leek te slapen, maar tegelijkertijd waren er momenten dat ze goed wakker was dus voor ons geen beletsel om te gaan. Tijdens de overdracht die ik 1 op 1 kreeg van de verpleegkundige aldaar bleek dat er ietsjes later ook een uitgeleide zou zijn van een overleden patient in het hospice en daar waar we natuurlijk alle tijd hadden om te vertrekken besloten we nu omdat ongemerkt net iets vlotter te doen en terwijl wij weg reden zagen wij in onze spiegels de rouwauto de oprit oprijden, dat had niet beter getimed kunnen worden zullen we maar zeggen.
Van de rit naar Zandvoort waar deze dame graag naar toe wilde heeft ze weinig mee gekregen omdat ze lag te slapen en haar dochters dat lekker zo gelaten hebben om haar in de door hun gereserveerde starndtent ( palazzo ) zo wakker mogelijk te laten zijn. De eigenaar van deze tent was zo sympathiek geweest om speciaal voor deze dame en haar gezelschap een serre te reserveren zodat ze alle rust en privacy had.  Nadat wij haar met brancard hadden neergezet zijn wij omwille van diezelfde rust en privacy heel ergens anders gaan zitten zodat de familie alle tijd en rust had om dat met elkaar te delen wat ze graag wilden delen. Ondanks dat mw behoorlijk zwak en vermoeid was wilde ze toch graag even naar buiten toe en het liefst op het zand ipv zo’n betonnen plaat, het zand was echter heel zacht dus de brancard zou daar gegarandeerd in wegzakken. Kan niet bestaat niet bij ons en mijn collega zag ik een ooghoek houten vlonders liggen dus werd er een vlonder bij gehaald, in het zand gelegd en de brancard werd er op getild, niet helemaal echt natuurlijk maar wel bijna echt Knipogende emoticon
De nodige foto’s werden gemaakt en de lunch werd besteld en vervolgens hebben wij mw weer naar binnen gereden voor de lunch en namen wij weer onze afstand. We wisten dat het geen lange wens zou worden dus toen wij een seintje kregen zijn wij naar binnen gegaan om mw weer naar de ambu te begeleiden. Met de dochters had ik al afgesproken dat we zonder dat echt naar haar te benoemen nog langs haar huis zouden rijden en dan wel zouden kijken hoe of was.
Naar binnen wilde ze niet meer vanwege oa de pijn en wellicht ook de confrontatie maar buiten heeft ze midden op straat met uitzicht op een voor haar belangrijk punt bij een berkenboompje wat haar man ooit stiekem had geplant voor een kort moment alleen maar op de brancard gelegen. Wat er door haar heen ging hebben we niet gevraagd maar ik had het gevoel dat dat meer was dan wij konden bedenken, een gpede keus dus om dit te hebben gedaan.
Van daaruit was het maar een kort stukje rijden naar het hospice en hebben we mw in alle voorzichtigheid zachtjes op haar bed overgetild en namen we afscheid van haar en het gezelschap. Tijdens het afscheid nemen viel er bij de familie menig traan en was het voor ons duidelijk dat deze wens zoals wel vaker voor ons zo goed als geen moeite was om te mogen begeleiden maar dat dit voor deze mw en haar familie meer heeft betekend dan wij ons kunnen voorstellen.
Een minimale inspanning met een maximaal resultaat, en dat is dan weer een van de vele aspecten die dit mooie vrijwilligerswerk zo bijzonder maakt !

Stichting Ambulance Wens op Facebook

Facebook Like Volg onze verhalen op Facebook, om zo veel mogelijk mensen met een beperking te kunnen helpen hebben wij jouw steun nodig!

Nieuwsbrief

Ontvang elke maand updates over Ambulance Wens